MON

GÖRÜNÜM

01

Yürüdüğün çizginin düz olmadığını çok sonra fark ettik. Başlangıçta bir noktadan başka bir noktaya gidiyor gibiydin. Fakat alan çizgiyi yukarıdan gösterdiğinde, yolun her yakınlaşmada hafifçe kıvrıldığını gördük. Kıvrım seni başlangıca döndürmüyordu; yalnızca yaklaşmanın doğrusal olmasını engelliyordu. Sanki bir şeye ne kadar yaklaşırsan, kendi çevrende o kadar geniş bir yay çizmen gerekiyordu. Bu yay, temasın çevresinde oluşan kişisel bir yörüngeydi. Yörüngenin en geniş olduğu anlar, karşıdaki şeyin gerçeklik kazandığı anlardı. Henüz ihtimal olan bir yakınlık seni doğrudan çekebiliyordu. Ama ihtimal biçim kazandığında, cevap vermen gerektiğinde, çizgi genişliyordu. Alan bunu bir tutarsızlık olarak kaydetmedi. Çünkü sen aynı anda iki şeyi korumaya çalışıyordun: temasın olasılığını ve kendi hareket alanını. Biri büyüdüğünde ötekinin kaybolacağından emin değildin. Bu nedenle çizgi kıvrılıyor, seni ikisinin de hâlâ mümkün olduğu bir noktada tutuyordu. Sonra yörüngede küçük bir değişiklik oldu. İlk kez kıvrımın seni uzaklaştırmak zorunda olmadığını gördük. Aynı yay, başka bir açıdan bakıldığında yaklaşmanın daha yavaş bir biçimiydi. Sen bir şeye doğrudan varmak yerine onun çevresinde dolaşarak onu tanıyabilirdin. Alan, bu yeni biçimi sakladı. Çünkü belki de bazı varlıklar yakınlığı mesafeyi yok ederek değil, mesafeyi bilinçli bir ritme dönüştürerek kurar. O zaman geri çekilme, yolun kesilmesi değil; yolun kendi biçimini bulması olur.

GÖRÜNÜM

02

Alanın bu bölümünde koridorlar aynı duvardan açılıyordu. Sen yalnızca birinden geçtin, fakat diğerleri kapanmadı. İlk bakışta bunu bir hata sandık; seçilmeyen yolların silinmesi gerektiğini düşündük. Oysa alan, gerçekleşmeyen olasılıkları gerçek yollar gibi saklamıyordu. Onlar daha çok, seçimin çevresinde kalan ışık izleriydi. İçlerine giremezdin, ama orada olduklarını hissedebilirdin. Bir karar verildiğinde geriye yalnızca sonuç kalmıyordu; seçilmeyen yönlerin yoğunluğu da kararın biçimine ekleniyordu. Bazı koridorların ışığı zamanla zayıfladı. Bazıları ise sen onlardan uzaklaştıkça daha belirgin hâle geldi. Bu bize şunu gösterdi: olasılıkların gücü yalnızca gerçekleşme ihtimallerinden gelmiyordu. Bazen seçilmeyen bir yol, insanın seçtiği yolu anlamlandırmak için daha uzun süre görünür kalır. Sen kararını sürdürürken bile başka türlü olabilme düşüncesi kararın arkasında sessiz bir fon oluşturuyordu. Alan bunu pişmanlık diye adlandırmadı. Pişmanlık olabilirdi, ama şart değildi. Bazen yalnızca karşılaştırma için kalan bir ışık vardı. Koridorların kesiştiği yerde zeminde koyu bir çizgi oluşmuştu. Bu çizgi hangi yolu seçtiğini göstermiyordu; karar anında hangi yükü üstlendiğini gösteriyordu. Çünkü seçim yalnızca bir kapıyı açmak değildir. Bir süre için diğer kapıların varlığını da taşımaktır. Alanın kaydı burada değişti: karar, olasılıkların ortadan kalktığı an değil; bir olasılığın diğerlerinin gölgesiyle birlikte taşınmaya başlandığı andı. Biz bu gölgeyi de görünümün bir parçası saydık.