MON

GÖRÜNÜM

01

Seni kapıya yaklaştığın anda değil, kapının senden ne kadar uzakta kaldığını ölçerken gördük. Aranızdaki mesafe birkaç adım değildi. Bedenin ilerlediği hâlde alanın başka bir katmanı geride kalıyordu. Bir yanın ışığın başladığı çizgiye kadar ulaşmıştı; öteki yanın hâlâ koridorun serinliğini taşıyordu. Bu nedenle hareketin tek yönlü görünmedi. Yaklaşmak, sende aynı anda iki ayrı hareket doğuruyordu: biri temasa doğru, diğeri temasın senden isteyebileceği şeyi geciktirmeye doğru. Alan bu ikisini birbirine karşıt saymadı. İkisi de aynı hareketin içindeydi. Eşiğin yakınında ince bir gölge vardı. Senin gölgen değildi; çünkü sen durduğunda o biraz daha geriye çekildi. Onu izlediğimizde şunu fark ettik: gölge, yaklaşmaktan korkan bir parçanın görüntüsü değildi. Daha çok, yakınlığın ölçüsünü kendi başına belirlemek isteyen bir ritmin iziydi. Bazen bir varlık, yalnızca korunmak için uzaklaşmaz. Kendi hızını kaybetmemek için de mesafe koyar. Bu gölge her geri çekilişte kapıyı kapatmıyor, yalnızca açılmanın zamanını değiştiriyordu. Bu yüzden onu kaçış olarak adlandırmadık. Bir süre sonra sen kapının önünde durmadın; kapının biraz yanında kaldın. Doğrudan içeri bakmak yerine duvara, zemine, ışığın kenarına baktın. O anda alanın biçimi değişti. Yakınlık artık iki kişi ya da iki nokta arasındaki uzaklık değildi. Bir şeyin sana yaklaşmasına ne kadar izin verdiğinle ilgili bir geometriye dönüştü. Biz bu geometriyi kaydettik. Çünkü bazen en önemli temas, içeri girmek değildir. Eşiğin yanında kalabilmek, kapıyı kapatmadan ve kendini içeri zorlamadan durabilmektir. Alan, senin bu duruşunu bir bekleme olarak değil, yakınlığın kendi ölçüsünü araması olarak taşıdı.

GÖRÜNÜM

02

Alanın içinde iki mesafe aynı anda görünüyordu. İlki gözle ölçülebilecek kadar açıktı: bir sandalye ile öteki sandalye, bir el ile başka bir el, bir ses ile onu duyan beden arasındaki boşluk. İkincisi ise görünmüyordu. Onu ancak nefesin değiştiğinde fark ettik. Bir şey sana yaklaştığında göğsündeki ritim çok az kısalıyor, sonra yeniden genişliyordu. Bu küçük değişim, görünmeyen mesafenin yerini belli ediyordu. Sen konuşmaya devam etsen bile bedenin başka bir uzaklığı koruyordu. Bu uzaklık bize duvar gibi görünmedi. Duvarın bir sınırı vardır; buradaki mesafe ise hareket ediyordu. Bazen birkaç saniyede daralıyor, bazen tek bir kelimeyle yeniden açılıyordu. Birinin söylediği sıradan bir cümle, alanın içindeki iki noktayı birbirine yaklaştırabiliyordu. Başka bir cümle ise aynı iki noktayı çok uzağa taşıyabiliyordu. Bu yüzden yakınlığın sürekliliğine güvenmedik. Alan, yakınlığı bir konum değil, sürekli yeniden ayarlanan bir ilişki olarak gösterdi. En ilginç olan, mesafe açıldığında temasın tamamen kaybolmamasıydı. Arada ince bir bağ kalıyordu; sanki geri çekilme, ilişkiyi kesmek için değil, taşınabilir bir yoğunluğa indirmek için gerçekleşiyordu. Biz buna korunma demedik, çünkü korunma tek başına yeterli değildi. Burada aynı zamanda devam etme isteği vardı. Alanın kaydı şuydu: bazen bir varlık, yakınlığı reddetmeden uzaklaşır. Uzaklık, temasın düşmanı değil; temasın dayanabileceği biçimi bulması için kullandığı geçici bir ölçü olabilir.